Ik denk wel eens wat drijft mensen? Wat drijft mensen in het werkende leven, maar ook privé? Als ineens de verschrikkelijke foto’s  van dat aangespoelde jongetje in de kranten staan, dan komen mensen in actie. Zo’n ventje wordt dan het gezicht van de vluchtelingen problematiek genoemd en direct wordt er ook in de archieven gedoken om allerlei voorbeelden uit het verleden op te rakelen waarbij een foto van een kind HET beeld van de betreffende verschrikking werd. Er zijn heel wat voorbeelden de afgelopen dagen de revue gepasseerd of het ging om hongersnood, oorlogen, ongelukken of rampen, zodra er van een kind een foto in omloop komt waaruit de ernst van de situatie blijkt komt iedereen in actie. Ook na het openbaar worden van de foto’s van dat kleine mannetje in z’n rode shirtje en korte broekje op het strand in Bodrum. De plek waar waarschijnlijk eerder kinderen gelegen hebben, maar dan om te spelen.

Na de foto’s van dat kleine mannetje kwamen veel mensen in actie, de politiek ging zich ermee bemoeien, mensen stappen spontaan in het vliegtuig. Maar dan denk ik wat als die foto’s er niet geweest waren? Wat drijft deze mensen? Ik wil niet chargeren, maar in zo’n gevoel wordt er door veel mensen gereageerd uit emotie. En natuurlijk is het goed dat mensen in actie komen en dat er nu (eindelijk) wat gaat gebeuren. Zeker als het gaat om al die kinderen die op die schamele bootjes zitten, omdat ze op pappa en mamma vertrouwen. Ze hebben ook geen keus, pappa en mamma gaan, dus gaan ze mee. Logisch.

Lees verder